Van Koh Phangan weer naar huis

vrijdag 17 februari 2012

Na ons laatste ontbijt in Shiralea stappen we tegen half tien de "taxi" in die ons in een half uurtje naar de ferry in de haven brengt. We zijn daar wel veel te vroeg, want pas om elf uur zou de ferry volgens schema moeten vertrekken. We halen de door ons al bestelde en betaalde kaartjes op voor de ferry en het vervoer naar naar vliegveld va Koh Samui. We krijgen allebei een plakker op ons hemd waaraan men kan zien met welke ferry we geacht worden te varen en dat we daarna ook vervoer moeten hebben naar de airport. Een blauwe sticker met AP erop.

Vanuit de haven van Koh Phangan hebben we een mooi uitzicht op een bounty strandje waar net een fraai schip achter langs vaart. Hier weer andere moterfietsen op de kade, met op de zijspan een hele uitdragerij aan etens- en drinkenswaren om aan alle toeristen te slijten.

De ferry van de maatschappij LOMPRAYAH vertrekt "maar" en half uurtje te laat ut Koh Phangan. Maar dat hindert niet, we hebben toch meer dan tijd genoeg voordat het vliegtuig om 15:50 uit Koh Samui vertrekt. Na ruim een half uur varen bereiken we Samui. Daar staat het vol met busjes, die de ferry passagiers onder meer naar de airport brengen. Een gekrioel van mensen, maar alles lijkt redelijk gesmeerd te verlopen.

Na een rit van een kleine drie kwartier, het lijkt wel of we met de bus via sluiproutes binnendoor gaan, komen we aan op Samui Airport. Een heel gemoedelijk vliegveldje waar je lekker nog even kunt relaxen, gratis een sapje en een zoet of hartig hapje kunt nemen (waar vind je die service nog ?), nog wat kunt winkelen en genieten van de tuinen met vele soorten kleurrijke bloemen. De incheckprocedure verloopt voorspoedig. We kunnen onze koffers doorchecken naar het vliegtuig van Singapore Airlines, waarmee we straks van Singapore naar Schiphol vliegen. Daar hoeven we dus niet mee te slepen op Changi Airport.

De (sier)toren met klok geeft alle bekende vliegbestemmingen aan. En als het onze tijd is om te "boarden" worden we met gezellige "koetsjes" naar ons vliegtuig van Bangkok Airways gebracht.

We vetrekken netjes op tijd uit Koh Samui. En hebben na aankomst in Singapore nog een zee van tijd over voordat we volgens schema om 23:50 naar Schiphol moeten vertrekken, waar we na ongeveer 13 uur vliegen rond 7 uur zouden aankomen. Omdat een vliegtuig uit Ho Chi Minh City en één uit Denpasar vertraging hebben en een aantal van die passagiers nog mee moeten naar Amsterdam, hebben wij ook een half uur vertraging bij vertrek.

zaterdag 18 februari 2012

Maar de piloot zet de sokken er in, met het gevolg dat we toch op de geplande tijd tegen 7 uur uur op Schiphol aankomen. In Singapore is het dan overigens al 6 uur later, ofwel 13:00 uur.

Op Schiphol wachten we nog drie kwartier totdat Hans en Marjo arriveren, zodat we na een maand weer even bij kunnen praten en Hans, die gisteren jarig was, kunnen feliciteren. Want zij vertrekken met hetzelfde vliegtuig waar wij mee arriveerden weer voor een aantal dagen naar Singapore en Phi Phi in Thailand. Kim komt dan vanuit Kog Phangan ook voor een paar dagen naar Phi Phi. Hans moet daarna voor zijn werk nog door naar Australië, Marjo en Kim reizen dan beide weer afzonderlijk naar Nederland en Koh Phangan.

Daarna stappen we op de trein en worden we in Barneveld door onze behulpzame buurman Henk van het station opgehaald. Al met al zijn wij dan vanaf vrijdagmorgen (incl. 6 uur tijdverschil) dan ruim 30 uur onderweg geweest. Maar.... dat was het zeker waard.

P.S.
Als je op de foto's klikt
kun je ze vergroot of via
een diapresentatie bekijken.

Koh Phangan Thailand 3

woensdag 15 februari

De laatste dagen van onze vakantie houden we het rustig, dus in principe ook niet zo veel te vertellen en te laten zien.

Gisteren was is het Valentijnsdag, dat was natuurlijk weer een feestje waard in de Shiralea Bar. En als er iemand aan de bel trekt betekent dat een kleine cocktail voor de hele tent. Het was nog niet zo druk, dus de gulle gever hoefde slechts 31 glaasjes af te rekenen. Tegen de tijd dat een normaal mens in een Aziatisch land al uit zijn bed komt (ruim 6:00 uur) was het feestje nog maar net afgelopen. Maar ja, dat moet een keer kunnen in een backpackers resort.

donderdag 16 februari

Op een bromfiets met zijspan kun je gewoon een heel “restaurant” uitbaten. En je bent niet aan een vaste plaats gebonden.

Wij hebben tussen de middag maar even aan het strand gegeten. Deze twee vogels wilden graag wat mee eten, maar het waren echte lekkerbekken, ze lustten niet veel.

Veel vissersboten en boten voor toeristen hebben (net als in Bangkok) op hun boten in verhouding vaak heel grote, oude en soms roestige motoren van trucks gemonteerd. Met een lange stang er aan, met aan het eind een relatief kleine schroef, stuiven deze boten soms met brullende en veel kabaal makende motoren door het water. Als ze eenmaal op snelheid zijn willen ze nog wel eens wat meer stationair en dus rustiger lopen. Voor de liefhebber van techniek heb ik enkele foto's van de boot, met detailopnames van de motor, hierboven geplaatst.

Vandaag op onze laatste dag in Shiralea dus een duikklesje van Kim gehad. Dat was een leuke ervaring. Boven water is de hele uitrusting met loodgordel en persluchttank echt loodzwaar. Maar zodra je te water bent is alles weer in evenwicht en kun je lekker zweven.

Kim liet ons nog even haar Specialty Instructor Deep Diver zien en daar hebben nog maar even een MaiTai op gedronken.

Koh Phangan Thailand 2

zaterdag 11 februari

We logeren dus in Shiralea Backpackers Resort en in dat resort verzorgt Reefers Diving de duiklessen en duiktrips. (klik op de naam voor hun website).

Gisteravond op het strand dacht ik even dat Jan van de hoef hier weer bezig was geweest, maar de sandy man op het strand was niet van die kwaliteit die Jan gewoonlijk maakt :) Vanvond werden ook een paar geluksvliegers opgelaten. Een vlammetje onder in de vlieger en hij stijgt naar grote hoogte, net als een hete lucht ballon Ben :)

Vandaag met een taxi naar een andere plaats, waar je zo van het strand mooi kunt snorkelen. Wel eerst even door een partijtje wier laveren, maar dan zie je ook wat :)

Bijvoorbeeld een “eenarmige” dalmatiër zeester (of hoe die ook mag heten: blijkt een zeekomkommer te zijn), en in een hoekje verscholen een inktvis. Kim dook er even wat dichter naar toe om de foto te maken. En natuurlijk ook mooie andere vissen en een heet bijzondere “blauwe zak” waaruit een hele partij tentakels o.i.d wappert. Geen idee hoe zo'n organisme heet, maar dat zoek ik nog wel eens op (is een zee anemoom).

Elke avond zijn de tafels bij de strandrestaurants met olielampjes e.d. verlicht. Bij een paar restaurants lijkt het wel kermis, zoveel lampjes er dan branden.

maandag 13 februari

Lekker een luie stranddag. Weer eens een ander mooi schip (Jonker ?) gezien. En tussen de middag bij het eten kregen we een mooie zwart gele vogel op bezoek, die ook wel een hapje lustte.

Die avond met de taxi naar een wat noordelijker gelegen vissersdorpje. Er is die avond een echte Italiaanse pizzabakker die ons begroet met “Bonesera”. We nemen plaatst aan het tafeltje op het strand, vlak aan het water. De pizza, vooraf gegaan door een cocktail “Mojito” of een “Mai Tai” en weggespoeld met een flesje Thaise wijn smaakt ons heerlijk. Zelfs de Tiramisu ontbrak niet op het menu.

Het is een beetje feest in het dorpje. Kinderbalonnen zijn ook te koop en Kim wil nog een keertje “kind” zijn. Een groepje kinderen maakt muziek op het grote podium.

dinsdag 14 februari

Vandaag met de Reefersboot naar Sail Rock, de rots die op 1,5 uur varen midden in zee ligt en waar meestal gedoken wordt door Reefers Diving. Kim geeft aan boord als één van de instructeurs aan de duikers uitleg over het verloop van de dag en alle does en don'ts. Het zicht rond de rots is vandaag niet zo best. En omdat het op sommige plekken wel 40 meter diep is, is er voor de paar snorkelaars helemaal niet zo veel te zien. Maar al met al wel een hele belevenis, zeker ook om je kleindochter eens zo in actie te zien. Terug bij de haven weer een paar leuke vissersboten gekiekt. De benzine voor de brommers wordt hier onderweg ook vaak per fles verkocht en kost dat 40 Baht (ongeveer 1 Euro). Bij de benzinepompen is het nog voordeliger. Veel wegwijzers zie je hier niet, maar voor dit woud aan reclame moet je wel een tijdje uittrekken.

Eindelijk zijn we in het huis van Kim op bezoek geweest. Ze woont vlakbij haar werk, maar moet wel heel veel omhoog klimmen voor ze er is. Daarom gebruikt ze daar altijd haar brommer voor. Naar beneden, naar de duikschool gaat het in de freewheel, zonder motor aan. Je ziet ze heeft een prachtig plekje met uitzicht op een Thais tempeltje en..... de zee.